صهبا

امروز درست "ربع یک قرن" است که به بوسه باران چشم های "تو" ، راهی این دیار شده ام.

اعتراف می کنم:

من عاشق چشمت شدم شاید کمی هم بیشتر

چیزی در آن سوی یقین ، شاید کمی همکیش تر

"آغاز" و "ختم" ماجرا ، لمس تماشای  "تو"  بود

دیگر فقط تصویر من ، در مردمک های  "تو"  بود

با تو عهد کرده بودم،

تنها نه من ! که همه.

آنجا ! پیمان...امضا کردیم

.

.

نوبتش رسیده است؛

باید پیمان نامه را بیاورم

تا "تو" دوباره پاراف کنی

بی امضای "تو" هیچ عهدی ضمانت اجرا ندارد .

پ.ن

گفتا تو از کجایی کاشفته می نمایی؟

گفتم منم غریبی کز شهر آشنایی...

دارد به دست های تو ، تعبیر می شود

رویای دلپذیر نخستین نگاه من..........

پ.ن

چه درونم تنهاست!

                                        طلوع می کند اکنون به روی نیزه سری

                                       که روی شانه ی طوفان رهاست گیسویش

پ.ن:

                     بردند روی نیزه دلم را و بعد از آن / یک عمر در هوای شما آتشم زدند